Psoriatische artritis en overgewicht: voordeel voor combinatie GLP-1-receptoragonist en IL-17A-antagonist
EULAR-CONGRES 70-82% van de patiënten met een psoriatische artritis weegt te veel of is zwaarlijvig, wat de behandeling bemoeilijkt. Daarom raadt de EULAR aan een GLP-1-receptoragonist voor te schrijven. Volgens de CASPAR-studie zouden GLP-1-agonisten naast hun metabole effecten immers ook een ontstekingsremmend effect hebben. Droom of werkelijkheid? De fase IIIB-studie TOGETHER-PsA beantwoordt die vraag door een IL-17A-antagonist ± een GLP-1-receptoragonist te vergelijken bij patiënten met een actieve psoriatische artritis.
Het primaire eindpunt was een samengesteld eindpunt van ACR50-respons en gewichtsdaling. De studie werd gepresenteerd op het congres van de EULAR(1) en is online gepubliceerd in Arthritis & Rheumatology.(2)
Meerdere studies hebben aangetoond dat overgewicht en obesitas de behandeling van psoriatische artritis bemoeilijken. Het teveel aan vetweefsel verergert de systemische ontsteking via adipokines en verhoogt de ernst van de gewrichtssymptomen.
Bovendien zijn biologische geneesmiddelen minder effectief bij zwaarlijvige patiënten. Daarom raadt de EULAR niet-farmacologische maatregelen aan samen met een GLP-1-receptoragonist. GLP-1-receptoragonisten hebben misschien ook een ontstekingsremmende werking.
Dat is het rationale van de fase III-studie TOGETHER-PsA, die gedurende 52 weken is uitgevoerd bij 271 patiënten van gemiddeld 55 jaar (70% vrouwen) met een gemiddelde BMI van 38 kg/m², een actieve psoriatische artritis, overgewicht (BMI ≥ 27 tot < 30 kg/m²) plus minstens één comorbiditeit als gevolg van het gewicht of obesitas (BMI ≥ 30 kg/m²).
Twee derde van de patiënten werd behandeld met een cDMARD of een biologisch geneesmiddel. Ze werden gerandomiseerd naar ixekizumab (IXE), een IL-17-antagonist, alleen (n = 133) of in combinatie met tirzepatide (TZP), een GLP-1- en GIP-receptoragonist (n = 138). Het primaire eindpunt was een samengesteld eindpunt van ACR50-respons en vermagering ≥ 10% na 36 weken.
Ontstekingsremmend en metabool effect
Het primaire eindpunt werd bereikt door 31,7% van de patiënten van de ‘IXE + TZP’-groep en 0,8% van de patiënten die alleen IXE kregen (p < 0,01).Het percentage ACR50-respons bedroeg 33,5% in de ‘IXE + TZP’-groep en 20,4% in de IXE-groep. Het verschil na vier weken was significant (p < 0,05). Alle uitkomstmaten waren beter met de combinatietherapie dan met IXE alleen: percentage ACR20-respons (p < 0,001), percentage patiënten met een MDA (Minimal Disease Activity) (p < 0,05) en percentage PASI90-respons (Psoriasis Area and Severity Index) (p < 0,01).
Ook de door de patiënten zelf gerapporteerde uitkomstmaten (PRO’s) waren beter met de combinatietherapie dan met IXE alleen, en met name de HAQ-DI (Health Assessment Questionnaire-Disability Index) (∆ -0,2; p nominaal < 0,001) en de FACIT-Fatigue (Functional Assessment of Chronic Illness Therapy). De gemiddelde gewichtsdaling bedroeg 18% in de ‘IXE + TZP’-groep en 1,1% in de IXE-groep. Het veiligheidsprofiel spoorde met de eerdere gegevens.
Gunstig profiel
Patiënten met een actieve psoriatische artritis én een complexe inflammatoire en metabole ziekte vinden op twee niveaus baat met de combinatie IXE+TZP. Een significant betere controle van het gewrichtslijden te oordelen naar het percentage ACR50- en ACR20-respons, de DAPSA en het percentage patiënten met een LDA of remissie en de levenskwaliteit. Een daling van het lichaamsgewicht correleert met een verbetering van de metabole parameters (HbA1c-gehalte, serumtriglyceriden, totale cholesterolconcentratie,...).
Dat alles pleit voor het voorschrijven van een combinatie van een GLP-1-receptoragonist en een IL-17A-antagonist bij patiënten met overgewicht of obesitas. Obesitas blijkt een wijzigbare factor te zijn die invloed uitoefent op de controle van een psoriatische artritis.
Referenties:
1. Coates LC, et al. EULAR 2026;#OP069
2. Merola JF, et al. Arthritis Rheumatol. 2026 Mar 28. doi:10.1002/art.70134